วันที่๓แล้ว ที่เจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติเวียงโกศัยและพี่น้องบ้านค้างใจบ้านปันเจนที่ไปช่วยกันดับไฟ คนมือบอนมันเผา

วันนี้ ที่๑๗ เมษายน พ.ศ.๒๕๖๙ เป็นวันที่๓ ที่เจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติเวียงโกศัย ร่วมกับพี่น้องชาวบ้านค้างใจ และบ้านปันเจนร่วมกันขนเสบียงอาหาร น้ำดื่ม

ช่วยกันหาบพะรุงพลัง ส่งกำลังบำรุงขึ้นไปสู้ดับไฟบนอุทยานแห่งชาติเวียงโกศัย ฝั่งตะวันออกของดอยตั้งแต่บนดอยบ้านสลก ขึ้นไปถึงบ้านค้างใจ (อยู่ฝั่งตะวันตกของหมู่บ้าน ไฟยังโหมไหม้คุกรุ่นไปตลอดไม่มีทีท่าว่าจะควบคุมสกัดไฟเอาไว้ได้

👉เนื่องจากว่า ใบไม้แห้งหล่นทับถมหนา เป็นป่าไม้ไร่ ป่าไผ่ซางแห้งกรอบ ขึ้นสูง เป็นเชื้อไฟได้อย่างดี ไหม้ไปรวดเร็ว โหมกระหน่ำ  เร็วกว่าที่คนเราจะเดินไปถึง เพราะเดินขึ้นดอย

ยามแดดร้อน กว่าจะถึงไฟเล่นเอาเหนื่อยมาก ลมแรง เป็นตัวช่วยให้ไฟ ลุกลาม ถ้าไหม้กอไผ่ซาง ไฟลุกสูง ไหม้เป็นกอๆ

ความร้อนแผ่รังสี รัศมีอย่างน้อยต้องอยู่ห่างออกไป๑๐ เมตร ยิ่งสูงยิ่งอันตราย

ขณะนี้ไฟได้ขยายวงกว้างออกไปออ้มไปบนยอดดอย ในขณะเดียวกัน ช่วงบ่ายแดดจ้า อากาศร้อนจัด ทางหัวหน้าอุทยานได้รับแจ้งว่าที่บนบ้านแม่แขม อ.ลอง บ้านปางมะโอ มีคนจุดไฟเผาป่าอีกแล้ว กำลังยิ่งมีไม่พอ ต้องมาห่วงหน้าพะวงหลัง ไม้รู้จะทำอย่างไรดี ต้องปล่อยไปตามเวลา ทำได้เท่าที่กำลังของเจ้าหน้าที่มีอยู่เท่านั้น ทำไงได้ ใครจะดูแลไหว พื้นที่รับผิดชอบมิใช่ว่าจะมีน้อยๆเสียเมื่อไหร่ กว้างใหญ่ไพศาล ตั้งแต่อำเภอลอง วังชิ้น เถิน สบปราบและ อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง

👉ถ้าพ่อแม่พี่น้อง ที่มีภูมิลำเนา อยู่ติดมา ไม่มาปกป้องช่วยเหลือผืนป่าไว้ หากไหม้้อย่างนี้ทุกปี ปัญหาจะตามมาอยู่ตลอดทุกปี เพราะเงื้อมมือคนที่ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ คือสัตว์ที่ประเสริฐ มีการศึกษา แต่ใจโหดร้าย ทารุณ