นายอำเภอวังชิ้น ร่วมสืบสานวัฒนธรรมประเพณีล้านนา ทำบุญส่งเคราะห์หมู่บ้าน ที่สองแคว และที่วัดป่าจิตตวิเวการาม

เมื่อวันที่ ๑๖เมษายน พ.ศ.๒๕๖๘ เวลา ๐๙.๐๐ น.นายหฤฑีฐ์ ศรีเอียด นายอำเภอวังชิ้น เป็นประธานพิธี และ เข้าร่วม

พิธีสืบชะตา๑๒ ราศี ส่งเคราะห์บ้าน เพื่อสืบสานประเพณีวัฒนธรรมไทยล้านนา ที่บรรพบุรุษได้ทำไว้ สืบทอดกันมาหลายร้อยปี ในเทศกาลวัน

สงกรานต์หรือวันขึ้นปีใหม่ของคนไทยล้านนา ที่ศาลาบ้านสองแควหมู่ที่ ๔ ตำบลป่าสัก อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่ โดยผู้ใหญ่ลั่นทม โชติดิลก

มี สจ.ปฎิพล จอมดวง ส.อบจ.แพร่ เขต.๒ พ.ต.ท.สุรวิทย์ สุวรรณรัตน์ สว.สภ

.สรอย นางภัทรภร มังป๋อง

พัฒนาการ อ.วังชิ้น ครู กศน.วังชิ้น(ต.ป่าสัก)ชมรมกำนันผู้ใหญ่บ้านตำบลป่าสัก นำโดยนายสฤษดิ์ ชัยชนะกำนันตำบลป่าสัก พี่น้องบ้านสองแคว

ต.ป่าสัก ต.สรอย ต.แม่พุง ต.วังชิ้น มาร่วมทำบุญพิธีสืบชะตา ๑๒ ราศี เสร็จพิธีกรรมแล้ว นายอำเภอวังชิ้นได้พบปะกล่าวความรู้สึกที่ได้มาร่วมพิธีกับพี่น้องชาวบ้านสองแควและตำบลใกล้เคียงในครั้งนี้ด้วย

ขอเจริญด้วย อายุ วรรณะ สุขะ พละ ด้วยเทอญ สาธุ สาธุ

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

และในวันเวลาเดียวกัน ที่วัดป่า จิตตวิเวการาม บ้านแม่กระต๋อมหมู่๑๐ ต.ป่าสัก โดยพระครูวิวิธจิตตาภิรม เจ้าคณะตำบลป่าสัก เจ้าอาวาสวัดป่าจิตตวิเวการาม ได้ทำพิธีส่งเคราะห์บ้านแม่กระต๋อมหมู่๑๐ ต.ป่าสัก เช่นเดียวกัน

# ในช่วงวันขึ้นปีใหม่ของไทย#

👉 เริ่มวันที่ ๑๓ เมษายน วันปีใหม่ เริ่มศักราชใหม่ สมัยก่อนจะยิงปืนขึ้นฟ้า จุดสะโป้ก บางคนจะไปตีต้นไม้ ตีท้องวัวควาย เยาๆว่า ด๊กๆๆดกๆๆ คนเฒ่าคนแก่ จะหลอกเด็กว่าคืนนี้ยิงปู่สังขาร พรุ่งนี้ให้ตื่นแต่เช้ามืดไปดูปู่สังขารถูกยิง เป๊อะ(แบก)ลูกหลานล่องห้วยไปให้ตื่นเช้าตื่นสายจะไม่เห็น เรียกวันนี้ว่าวันสังขารล่อง

👉วันที่ ๑๔ วันเน่า(เนาว์)ตอนเช้าดาห่อข้าวต้ม ข้าวหนมจ้อกปู่สังขารที่ถูกยิงตายแล้วมันก็เน่าเราต้องดาข้าวต้มขนมจ้อก เตรียมไปวัดตอนเช้าของวันที่ ๑๕ ตอนบ่ายขนทรายเข้าวัด(เดี๋ยวนี้ไม่มีแล้วต้องไปซื้อทรายมาไว้ที่วัด แต่ก็ยังไม่ค่อยมีคนขน)

👉วันที่ ๑๕ วันพญาวันตอนเช้าไปวัด ตานขันข้าวไปให้บรรพบุรุษผู้ล่วงลับไปแล้วนำตุง๑๒ ราศี ปักเจดีย์ทราย เอาไม้ค้ำศรี(ก๊ำศี,ไม้สะหลี)มหาโพธิ์

เป็นความเชื่อว่าบุญค้ำจุนอุดหนุน ตอนสายนำน้ำส้มป่อยไปดำหัว ปู้ ย่า ตายาย ทวด

(หม่อน)ลุง ป้าน้าอา ญาติสนิท ครู ที่เคารพนับถือเพื่อขอพร สูมาคาราวะผู้เฒ่า คนแก่

👉 วันที่ ๑๖ วันส่งเคราะห์บ้าน ทุกหลังคาเรือน จะโยงด้ายมงคลจากบ้านไปถึงวัด แม่บ้านจะ นำดอกไม้ธูปเทียน น้ำส้มป่อย ทราย ห่อข้าวไปรวมกันใส่แคร่ไปทำพิธีที่วัด พระภิกษุ

จะทำพิธีส่งเคราะห์เสร็จแล้ว จะเอาเสื้อที่ไปทำพิธีรดน้ำส้มป่อยปัดลงไปในแคร่ข้าวเหนียวแล้วนำไปทิ้งหัวบ้านปแล้ว เอาทราย น้ำส้มป่อยและด้ายมงคลมัดตะแหลวหรือส้มป่อยกลับไปบ้านเอาทรายหว่านรอบบ้าน น้ำส้มป่อยปะพรมในบ้าน และด้ายมงคลมัดตะแหลวส้มป่อยเอาไปมัดไว้หน้าบ้านหรือประตูบ้านให้เป็นศิริมงคล

👉วันที่ ๑๗ วันสรงน้ำพระ(สะหระสะหลง ) กลุ่มผู้เฒ่าผู้แก่ และหนุ่มสาว เมื่อทำภารกิจที่บ้านแล้วจะเดินไปที่วัดที่กำหนดไว้ทำพิธี สรงน้ำพระพุทธรูปจากนั้นก็จะสรงน้ำพระภิกษุ โดยใเขาคณะตำบลและเรียงลำดับอาวุโสเจ้าอาวาส เข้าไปนั้งในต๊อมที่ทำไว้ และใช้ไม้ไผ่ทำเป็นรางรินให้น้ำส้มป่อยไหลลงที่พระและโอ่ง เสร็จแล้ว กลุ่มหนุ่มสาวก็จะไปเล่นสงกรานต์ในหมู่บ้านขี้นเรือนของคนในกลุ่ม🎤ปรบมือร้องเพลง เจ้าภาพจะเอาขนม น้ำใส สาโท ผลไม้มาต้อนรับ แล้วสาดน้ำรดน้ำจนเปียก เมื่อร้องเพลงจบคว่ำน้ำหม้อแล้วก็ลงเรือน ร้องเพลง ปรบมือ ตีแกลอนน้ำ หรือตีปิ้บทำเป็นกลอง ไปต่อหลังอื่นจนถึงตอนเย็น สร้างความผูกพันในเพื่อนฝูง สนุกสนาน เป็นวัฒนธรรมที่หาดูไม่มีอีกแล้ว

👉ตอนบ่ายจะมีการทำพิธี จุดบอกไฟ(บั้งไฟ)ขอฟ้าขอฝนให้ตกต้องตามฤดูกาลเป็นความเชื่อของคนสมัยโบราณ หลายยุคหลายสมัย ถ้าบอกไฟใครแตกหรือสดตาด เจ้าของบอกไฟ จะถูกตาเปิกด้วยโคลน(ขี้เปอะ)ทาหมิ่นหม้อสร้างความสนุกสนานครื้นเครง ตีกลอง ตีฆ้อง มองเซิง ร้องเพลง (เดี๋ยวนี้ไม่มีให้เห็นแล้ว เพราะผู้นำบางคนไม่มีการฟื้นฟูส่งเสริม คนเก่าคนแก่ก็ล้มหายตายจากไป) สะหระสะหลง สรงน้ำพระเงียบเหงาไม่เหมือนเมื่อก่อน

🙏ประเพณีส่งเคราะห์บ้านล้านนามีมาเมื่อไหร่นั้น ไม่สามารถโบ่งบอกได้ เพราะไม่มีการจดบันทึกไว้เป็นประเพณีของชนเผ่าไตลื้อ ไตไหย่ ไตเขิน(ขึน) ไตอาหม ไตยวน ไตโซ่งจากเมือง ๑๒ ปันนา(จีนยูนาน)อพยพไหลล่องมาแล้วได้เอาวัฒนธรรมประเพณีมาด้วย มีหลายประเทศ เช่น พม่า ลาว ไทย กัมพูชา อินเดีย แต่ละประเทศจะมีพิธีกรรม ประเพณีแตกต่างกันไป

ที่สืบทอดกันมานานหลายร้อยปี แล้วขยายเผยแพร่จนเป็นประเพณีวัฒนธรรมมาถึงปัจจุบัน เป็นความเชื่อในการขจัด ปัดเป่าสิ่งที่ไม่ดีออกจากหมู่บ้านไป มักจะทำหลังวันพญาวัน

👉🙏แต่ของไทยเราจะมีแค่ภาคเหนือล้านนาและอิสานในอดีตเมื่อประมาณ๔๐ ปีก่อน ที่ต้องรักษา ถ่ายทอด ฟื้นฟู ปลูกฝังให้ ลูกหลานสืบสานเรียนรู้ ไม่ให้สูญหายไป เพราะ เสริมสร้างให้เด็กๆ มีความกตัญญูรู้คุณ เคารพนอบน้อมต่อผู้ใหญ่ มีศีลธรรมอันดีงามต่อสังคม

ดังนั้น วัฒนธรรม ประเพณีพื้นบ้านต่างๆของล้านนาที่หายสาบสูญไป ผู้นำทางศาสนา ประเพณี วัฒนธรรม ผู้นำท้องที่ ท้องถิ่นควรฟื้นฟู อนุรักษ์เอาไว้ การเล่นพื้นบ้านของเด็ก เช่น เล่นโยนตีสะบ้า(เล่นตี๋บ่อบ้า) เล่นเตย(โตย)เล่นมอญซ่อนผ้า

เล่นรีข้าวสาร เล่นงูกินหาง เล่นแนท เล่นสาบ เล่นแมวจับหลัก เล่นหม่ากอน เล่นตี้ เป็นต้น ฝากผู้นำฝ่ายต่างๆไว้เพื่อรักษาประเพณีอันดีงาม มรดกล้านนานี้เอาไว้