พิธีส่งเคราะห์บ้าน

ปกติที่เคยปฎิบัติกันมานั้นคือคืนวันที่ ๑๒ จะมีการยิงปืนและจุดสะโป็ก เสียงดังสนั่นหวั่นไหวค่อนคืน คนแก่บอกว่าไล่สังขารมันเป๊อะลูกเป๊อะเต้าล่องห้วยไปแล้ว เป็นกุศโบายคนแก่หลอกเด็ก ที่แท้คือสังขารเราล่วงโรยลง ไปอีก หนึ่งปีให้รู้ว่า ปีใหม่เริ่มแล้วใน

     วันที่ ๑๓ วันสังขารล่อง(จะขารล่อง)

     วันที่ ๑๔ วันเน่า ห้ามด่า หรือพูดไม่ดีต่อกัน ตอนเช้าจะห่อขนมข้าวต้มเรียกว่าวันดา ตอนบ่ายไปขนทรายเข้าวัด(เดี๋ยวนี้ไม่มีให้เห็นแล้ว เพราะไม่มีเกาะ ไม่มีทราย ต้องไปสั่งซื้อมา)

      วันที่ ๑๕ วันพญาวัน ตอนเช้าไปวัดทำบุญเริ่มศักราชใหม่แบกไม้ค้ำศรี(สะหลี)ไปค้ำต้นโพธิ์ เชื่อกันว่าเป็นการค้ำจุนพระพุทธศาสนา เพราะต้นศรีมหาโพธิ์เป็นสัญลักษณ์หนึ่งของพุทธศาสนา บางคนก็เชื่อว่าจะได้มีคนมาอุดหนุนค้ำจุนชีวิตให้ตนเองดีขึ้น ก็เป็นความเชื่อ ของแต่ละบุคคล ตอนสาย ลูกหลานเตรียมน้ำส้มป่อยดอกไม้ ธูป เสื้อผ้า หรือเงิน ลไปดำหัวพ่อแม่พี่น้องและเครือญาติ คาราวะผู้ใหญ่บุคคลที่เคารพนับถือ กตัญญูรู้คุณเป็นวันครอบครัว จะรู้ว่าใครคือเครือญาติก็จะได้รู้ได้เห็นวันนี้ว่าเครือญาติสายไหน ถ้าพ่อแม่ไม่พาไปก็จะไม่รู้ เดี๋ยวนี้ยิ่งแล้วเลย เด็กไม่มีสัมมาคารวะ ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ(บรรพบุรุษ)

     วันที่ ๑๖ เมษายน เป็นวันปากเดือน ส่งเคราะห์บ้าน บางที่บางแห่งไม่มี เป็นพิธีพราหมณ์ 

ผสมทุกหลังคาเรือน จะมีการโยงด้ายสายสิญจน์ ยาวต่อกันไปจนถึงวัด แล้วนำเสื้อผ้าของคนในบ้าน ทราย น้ำส้มป่อย ตะแหลว